Pałace owadów cz. 10

Pomiędzy pszczołami, oprócz pszczół wyżej opisanych, znajdują się jeszcze pszczoły, które celki dla swych małych drążą w drzewie, inne, które swe mieszkania budują w dziuplach drzew z wełny roślinnej, pszczoły jedwabnicze, wydzielające ze siebie pewnego rodzaju płyn, którego używają do budowania celek i przyczepiania ich do muru itd.

Najbardziej znaną jest pszczoła drzewna. Samice tych pszczół wczesną wiosną z głośnym brzękiem przelatują od drzewa do drzewa, szukając miejsca, gdzie by sobie mogły gniazdko uścielić. Jeżeli uda im się miejsce takie znaleźć, wtedy wiercą w drzewie jedną do czterech rurek około 30 cm. głębokich. Praca to nie lada i trwa nieraz kilka tygodni. Trocinki, jakie po tej pracy pozostają, składają pszczoły skrzętnie na bok, będą im bowiem potrzebne przy dalszej pracy. Gdy kanalik już gotów, napełniają go miodem, na który samiczka znosi jajko i szczelnie przykrywa ścianką zbudowaną z trocinek w ten sposób, że te trocinki, które dla jednej celki są sufitem, drugiej służą za podłogę. Ponieważ celki znajdują się jedne na drugich, a jajeczko w ostatniej celce zniesione jest najstarsze, z jajeczka tego wykłuwa się najpierw owadek. Pamięta o tym matka i zostawia wzdłuż celek otworek wylepiony trocinkami. Najpierw wykłuta pszczółka może się na świat Hoży wydostać tym korytarzykiem, nie naruszając celek swych siostrzyczek.